Het zeeluipaard van foto, 3 en 4 heeft zich gevestigd bij een drijvend ijspaleis. Het onderkomen heeft een holte in de ijsklomp waarin hij zich kan terugtrekken. Verder is er een soort gang of poort (foto4). Hij zwemt onder onze zodiak door en dan realiseer je je hoe groot het beest is. Hij en de orka zijn de top predatoren in het Antarctische gebied. Eén van de expeditieleiders vertelde dat ze een keer na een landing nauwelijks terug konden gaan naar hun zodiak omdat er een groepje zeeluipaarden had postgevat juist op de plek waar hun boot was afgemeerd. Door met een roeispaan de gevoelige snorharen van de zeeluipaarden aan te raken, wat behoorlijk onaangename sensatie schijnt te veroorzaken, konden ze zich alsnog met zweet in de handen een pad banen naar de boot. Het zeeluipaard op foto 6. heeft twee parallelle lidtekens bij zijn achterpoten. Mogelijk zijn ze veroorzaakt door een scheepsschroef of door een confrontatie met een orka.

Het is te zien dat de Zeeolifanten in de rui zijn. De lappen oude huid hangen erbij. Het betreft hier halfwas mannetjes die een beetje aan het stoeien zijn. Bij volwasen mannetjes gaat het er een stuk heftiger aantoe. De inzet is dan de harem, de kans om zich voort te planten.

We zijn deze foto al tegen gekomen. Het karkas van een Pelsrob op foto 12 lag aan de oever van het kratermeer van Deception island. Het proces van ontbinding verloopt traag in Antarctica. Mogelijk ligt dit karkas daar al jaren.

Foto 14 t/m 19

Humpback whale, moeder met baby. Onze excursieleider Jordi, zag vanuit het kraaiennest dat de babywalvis steeds nieuwsgierig naar de Bark toe zwom. Op foto 15 kreeg ik haar van kop tot staart op de foto. Moeder vond die nieuwsgierigheid van haar kalf voor de Bark maar niks en probeerde hem weg te lokken. Op foto 16 draait de kleine zich op de zij om de boot beter in zich te kunnen opnemen. Walvisogen zijn er niet op gemaakt om omhoog te kijken. Foto 17 De moederwalvis zwom zo dicht langs de boot dat je haar bijna kon aanraken. Ze kwam steeds een beetje hoger uit het water. Gespannen als een snaar stond ik te wachten tot het oog boven het water zou uitkomen, ik wilde zo graag haar oog kunnen vangen op de foto. Helaas dit was het moment waarop ze het meest van zichzelf liet zien. Van hieraf zakte ze steeds weer dieper het water in tot uiteindelijk alleen haar staart nog te zien was. De baby was wel zo aardig om nog even gedag te zwaaien.