De haven van Ushuaia

‘Bark Europa’ zal met ons reisgezelschap vertrekken naar Antarctica vanuit de haven van het Argentijnse Ushuaia, de zuidelijkste stad op aarde en het einde van de wereld. Ushuaia ligt aan het Beagle kanaal dat de grens vormt tussen Chili en Argentinië. Het kanaal snijdt de zuidpunt van Zuid-Amerika af van de rest van het continent. De haven is een soort noordwaartse uitstulping van het kanaal. De bergen aan de overkant liggen in Chili.

De komende weken breng ik door in een wereld waarin de kleuren wit, zwart en blauw domineren; wit van wolken, sneeuw, ijs en pinguïns; zwart van pinguïns en vulkanisch gesteente en tenslotte, blauw van de lucht, het glasheldere zeewater en van zuurstofloos keihard ijs. Drie weken later kan ik op de terugreis het laatste deel van de nacht slapen. Als ik wakker word, varen we in Westelijke richting door het Beagle kanaal op weg naar Ushuaia. Door de patrijspoort zie ik op de bergen langs het kanaal een onnatuurlijke kleur, de pijnbomen zijn groen!

De condor die zich had laten zien in de haven, heeft zich weer teruggetrokken achter de bergen en wij verlaten Ushuaia. We varen we oostwaarts door het Beagle kanaal in de richting van de Atlantische oceaan. Een groepje Donkergestreepte dolfijnen zwemt rondjes rondom de bark. Als ze voor de boeg langs van de stuurboord- naar de bakboordzijde zijn gezwommen springen ze uit het water en laten zich met een plons weer terugvallen. Ze maken het rondje af en beginnen dan opnieuw met hun spel.

De loods is van boord gegaan. We zijn alleen, los van de bewoonde wereld. De bark heeft (nu nog) de wind in de zeilen, en vaart geluidloos over een kalme zee. De zon staat aan de heldere hemel. Dit is de Drake passage, over de oceaan. Rondom een ononderbroken horizon van zee en lucht. Ruggelings gelegen op het dek naast één van de drie masten word ik omver geblazen door een gevoel van euforie. Hoe vrij kan een mens zich voelen. De onverschrokken Anna voert een reparatie uit aan het zeil. Ze heeft kennelijk geen last van hoogtevrees, in een trapeze bungelt ze onder de ra en doet haar werk met onder zich, niets behalve de zee en in de verte de horizon.

Aan de beide zijden van het schip zijn stevige netten gespannen. Niemand wil het meemaken dat er tijdens de overtocht, iemand overboord slaat. Vooralsnog echter is het rustig weer. Wegens gebrek aan wind varen we een groot deel van de overtocht op de twee aanwezige dieselmotoren. Met de steven gewend naar het zuiden is vanaf stuurboord te zien dat de zon in het westen al behoorlijk laag staat. Over een paar uur zal ik mijn eerste wacht lopen.