Tussen de westkust van Costa rica en Japan is er de Stille oceaan met alleen nog de kleine eilanden van Polynesië. De eerste nacht in de tented lodge op het Osa schiereiland word ik wakker en het lijkt wel of er een heftig onweer gaande is. Staande voor de tent zie ik kalmte, een diepzwarte hemel met sterren als koplampen die recht in mijn ogen schijnen. Nog nooit zag ik zo veel en zo heldere sterren. Waar de palmen de sterrenhemel bedekken, tekenen ze zich af als zwarte silhouetten. Het lijkt wel knipselwerk van zwart karton. Het onweersgeluid is van de branding. De omrollende golven kunnen wel twee meter hoog zijn. Ze komen met een donderend geweld neer op het strand. Later wordt mij verteld dat het niet raadzaam is om in die branding te gaan zwemmen. Een toerist die het toch probeerde heeft dat met zijn leven moeten bekopen. De golven tilden hem op en wierpen hem met kracht weer neer op strand. Zijn nek was niet bestand tegen de klap.