De roodkeelnachtegaal bleek nota bene een bijdrage aan de economie van Hoogwoud te leveren. De eigenaren van de tuin kregen een grote aanloop van fotografen die de zeldzaamheid wilden vastleggen. De bewoners van het huis stelden hun tuinkamer ter beschikking aan kijkers en fotografen. Tegen een kleine vergoeding kregen ze tien minuten toegang tot het raam. Op den duur werd het de bewoners toch te gortig en ze sloten de deur voor bezoekende vogelliefhebbers. Die moesten zich voortaan behelpen met een plek in het straatje dat langs de tuin van het huis liep. De ongelukkige buren die niet hadden kunnen profiteren van het bezoek van de roodkeelnachtegaal konden wèl hun toilet aanbieden voor vijftig eurocent. In het dorp werd door andere dorpsbewoners een koek-en-zopie gestationeerd waar de kleumende fotografen voor een bescheiden bedrag warme chocolade of koffie konden krijgen. Dat was een slim idee want het was februari en behoorlijk koud. Na verloop van tijd begon de drukte wat te luwen. De roodkeelnachtegaal bleef al die tijd op zijn post. Hij was kennelijk van plan om de winter in Nederland door te brengen.

Wij zijn niet de enige wandelaars in het heide gebied. Er zijn ook vaders en moeders met kinderen, kinderwagens en honden. Ze kijken wat verbaasd naar twee mannen op hun knieën in het gras. Eén van de passerende moeders vraagt wat wij aan het doen zijn: “Foto’s maken”. “Waarvan?”. “Adders”. Verschrikt wordt een hondje opgetild, kinderen geroepen en het gezinnetje loopt met een grote boog om ons en de adder heen.

Naar verluidt is het sinds enige tijd niet meer toegestaan in deze periode van het jaar over deze heide te lopen. De verhouding wandelaars en fotografen is te zeer verschoven in de richting van de fotografen. De zorg is dat de beschermde dieren te vaak gestoord zouden worden.