Bird of good omen

De wind strijkt langs de zee.  Wrijving tussen lucht en water  laat beide golven. De luchtstroom wordt  bij elke golf omhoog gestuwd.  Albatrossen en andere  zeevogels laten zich door de stijgwind , omhoog voeren. Vandaar zweven ze weer omlaag tot ze bij een volgende golf aankomen waar het spel zich herhaalt.  Zonder een vin te verroeren reizen ze zo dagen lang  kilometers ver.

Bij de oversteek van de Drake passage met Bark Europa wordt van ons verwacht dat we ’s nachts wachtlopen. Comfortabel zittend op een  bankje bij de voorplecht geeft het deinen van het schip een heerlijk gevoel en als vanzelf hoor ik in mijn hoofd de melodie van het liedje “Albatros” uit het album ‘The Pious Bird of Good Omen’ van Fleetwood mac. 

In de zwarte nacht kan je rondom de boot nog net het golvend oppervlak van de zee zien in de verlichting van de schip. En, ja hoor, daar doemt vanuit de duisternis een grote vogel op, die vervolgens weer verdwijnt in de nacht, een albatros. Puur geluk.

Southern Royal albatross en Wandering albatross. Beide soorten hebben een spanwijdte van meer dan drie meter. Die van de Wandering Albatross is volgens sommige experts wat groter dan die van de Southern Royal Albatross. De laatst genoemde heeft een zwarte rand aan de onderkant van de bovensnavel, de Wandering albatros heeft die niet. Andere verschillen zijn minder éénduidig. De Wandering albatross schijnt een wat bollere kop te hebben. De albatros op de laatste van de vier foto’s heeft een wat onduidelijke zwarte rand aan zijn snavel. Maar dat lijkt eerder een schaduwrand te zijn dan de typische zwarte rand van een Southern royal albatross. Jonge albatrossen zijn, net als jonge meeuwen bruin. Vanaf de eerste rui worden ze bij elke rui een beetje witter. De bruine veren vormen bij deze albatros een wat vlekkerig patroon. Dat wijst in de richting van een jonge Great wandering albotross.

Sommige albatrossen, blijven bruin. Zo wordt het wel erg moeilijk om de soorten uit elkaar te houden