Lopend onder een boom bij ons hotel kijk ik omhoog. Daar zie ik een menigte verontruste bruine oogjes op me gericht. Hamerkopvleerhonden of Hamer-head fruitbat. Per vleerhond vier witte toefjes haar, aan weerskanten van elk oor één.

De vleerhonden hangen ondersteboven in de boomkruin als harige vruchten in het bladerdak. Later lees ik dat de slappe wangen kunnen opbollen als ze fungeren als klankkast voor het geluid waaraan ze de naam ‘hamerkop’ ontlenen.