Janosc, een Poolse visser, trof op een dag op zijn visgronden aan de Oder een zeearend in zijn netten. Kennelijk had die een verdronken eendje dat zelf ook in de netten verstrikt was geraakt gezien als een makkelijk maaltje. Draadje voor draadje maakte Janosc de lijnen los tot hij de arend bevrijd had. Het dier vloog op, draaide een rondje boven Janosc met zijn boot, en vloog weg.

Nu voert Janosc de zeearenden regelmatig met zijn bijvangst en hij kreeg zo een band met hen.

De natuurfotograaf Martijn de Jonge reisde later naar dit zelfde gebied om zeearenden te ringen in het kader van een beschermingsproject. Hij dacht het moet toch mogelijk zijn om dichter bij die zeearenden te komen en ze te fotograferen. Bewoners van de streek suggereerden hem om contact te zoeken met Janosc. De visser was hem graag terwille en nam hem mee op zijn boot.

Nu levert het bezoek van mensen die zeearenden fotograferen een niet te missen bijdrage aan de plaatselijke economie. Janosc kan er goed van leven.